Чарли
Wiek
Płeć
Lokalizacja
Transport
Zdrowie i opieka
Odrobaczony
Wykastrowany
FIV / FeLV
FIV
FeliD-3
Zaszczepione
Zaszczepiony na wściekliznę
Paszport UE
Chip
Automatycznie przetłumaczone (możliwe błędy)
To jest Charlie. Ma około 8-9 lat. Wykastrowany, odrobaczony, z usuniętymi kilkoma zębami, wyleczony z grzybicy skóry, ma dobre nawyki higieniczne, ale niestety jest nosicielem FIV (kociego AIDS). Charlie jest nosicielem FIV, ale wirus NIE jest zakaźny dla ludzi, psów ani innych zwierząt niż koty. Jego zachowanie jest trochę „szalone": uwielbia być głaskany, mruczeć i ugniatać łapkami, ale zawsze najpierw ostrzega syczeniem i uderzeniem łapką, strzegąc swojej zranionej duszy. Charlie urodził się i żył na ulicy w strachu, zimnie, głodzie i bólu. Przyzwyczajony do tego, że ludzie go gonią i kopią, trudno mu uwierzyć, że spotyka go coś dobrego.
Szukamy dla niego człowieka o wielkim sercu i ogromnej cierpliwości, który da mu czas na adaptację i pozwoli zrozumieć, że ludzie mogą być dobrzy.
Dotychczas żył na ulicy i nie wiadomo, czy możliwe będzie jego współżycie z psami i dziećmi.
Krótko o Charliem:
Charlie jest jednym z kotów z naszego osiedla, którymi się opiekujemy. Kilka miesięcy temu zniknął, a 02.09 pojawił się wychudzony, brudny, skołtuniony, z cieknącą śliną, płaczący i szukający pomocy. Umierał z głodu. Próbował zjeść puszkę, ale tak bardzo go bolało, że wrzeszczał z całych sił i uciekł. Chwilę później wrócił, płacząc i szukając pomocy. Było późno wieczorem i nie było jak mu pomóc. Następnego dnia zorganizowałam z sąsiadką łapanie, ale znów wyszedł za późno wieczorem. Na szczęście wczesnym rankiem 04.09 Charlie się pojawił i sąsiadce udało się go złapać.
Charlie trafił do kliniki, gdzie wykonano wszystkie badania. Niestety okazało się, że ma FIV (kocie AIDS) i grzybicę skóry. Od razu rozpoczęto leczenie. Sierść Charliego wypadła i przypominał kota rasy sfinks, ale dzięki profesjonalizmowi, opiece i cierpliwości lekarzy z kliniki zaczął odzyskiwać dawny wygląd. Sierść zaczęła odrastać, a on zaczął przybierać na wadze. Niedawno został wykastrowany i usunięto mu kilka zepsutych zębów.
Jak dotąd wszystko idzie dobrze dla Charliego, ale największy koszmar wciąż przed nim... Jego pobyt w klinice dobiega końca. Nie ma nikogo, kto przyjdzie, zabierze go i zaprowadzi do domu, do ciepła. Nie ma nikogo. Powrót na ulicę byłby dla niego zgubny: zimno, deszcz i głód by go zabiły. Nie przetrwałby tam znowu długo.