Gezondheid & zorg

Automatisch vertaald (fouten mogelijk)

Het (On)Traditionele Verhaal van Lazar! Lazar en zijn zus Tsveti zijn huisgebouwde katten uit Lyulin. Ze zijn geboren in een huis, specifiek in een paneelappartement in Lyulin 4. Om preciezer te zijn, in dat blok. Welk blok? Het maakt niet uit. Want dit verhaal gaat over Lazar, en hij maakt zich geen zorgen om het bloknummer. Het punt is dat Lazar en zijn zus slechts een paar uur met hun moeder hebben doorgebracht. Ze hadden genoeg luxe in het Lyulins paneelappartement. En zoals de oude Bulgaarse traditie zegt, hop in de zak en naar de rivier. Tradities mogen niet worden gebroken. Op hun pad kwam echter een oudere dame, een felle tegenstander van mooie tradities, hen in de weg staan. Ze nam de baby's en voedde ze met een druppelaar. Lazar en Tsveti groeiden op en werden mooier dan ooit. Een wonder gebeurde met de twee. Jaren gingen voorbij. De vrouw werd ziek. Nou, zo gaat het als je de tradities niet volgt. Om van deze familievloek af te komen, besloot haar dochter, hoewel laat, om te beëindigen wat zeven jaar geleden was begonnen. Maar omdat ze een zakenvrouw in een pak en hakken is, kon ze de rivier niet te voet bereiken (vanwege de hakken) of met haar auto, die allergisch bleek te zijn voor katten. Vanwege deze onvermijdelijke redenen werden Lazar en zijn zus in de armen genomen en voor de ingang achtergelaten. "Jullie zijn slimme katten," zei ze tegen hen, "jullie zullen je weg naar de rivier vinden." Deze ontroerende scène uit ons verhaal bleef niet onopgemerkt door voorbijgangers, maar werd alleen als feit genoteerd, want het is immers niet goed om je neus in andermans zaken te steken. En zo bleven Lazar en Tsveti rond het blok. Het bleek dat ze niet naar de lege rivier wilden gaan. Ze hingen voor het blok rond en leden. Terwijl Tsveti hier en daar knabbelde, deed Lazar dat niet. Hij hing rond en leed dubbel - zowel voor Tsveti als voor zichzelf. "Nu zullen jullie zien dat je van verdriet kunt sterven," zei hij, "ik ga hier liggen en sterven!" En Lazar was inderdaad aan het sterven. Maar echt. Toen we hem vonden, wisten we niet of hij nog leefde. Terwijl we naar de kliniek reisden, wisten we niet of we een levende of al dode kat vervoerden. Lazar bloedde, maar niet door een trauma, maar door sepsis, acute pancreatitis, acute nierinsufficiëntie. Lazar stopte drie keer met ademen. De laatste keer duurde het een minuut om hem terug te brengen. We kochten een zuurstofconcentrator voor hem. Onze dag was Lazar, onze nacht was Lazar, onze Pasen was een echte Pasen omdat we hem toen ook weer tot leven brachten. Lazar had bijna een maand een katheter. Aan het einde was er geen gezonde ader meer over. Hij at niet. Hij kwam niet omhoog. En op een dag zeiden we STOP! Genoeg met het kwellen van hem. Laat hem gaan. We pakten alles in - bergen medicijnen en apparatuur. En toen stond Lazar op, maar niet om te gaan, maar om terug te keren! Wij van de Nemos Animals BG Stichting hebben nog nooit een geval zoals dit gehad. Hopelijk blijft het uniek. Want het menselijke, zo ontraditionele hart kan al deze verdriet en al deze vreugde moeilijk samenbrengen. Lazar is een huisdier. Hij verlaat ons niet, spint, knuffelt, slaapt naast zijn persoon en wil met mensen eten. Lazar is geweldig! En hij zoekt een thuis! Wees ontraditioneel! Adoptie Lazar!