Υγεία & φροντίδα

Αυτόματη μετάφραση (πιθανά σφάλματα)

Η (Μη) Παραδοσιακή Ιστορία του Λάζαρου! Ο Λάζαρος και η αδελφή του Τσβέτι είναι γάτες που έχουν μεγαλώσει στο σπίτι από τον Λιούλιν. Γεννήθηκαν σε ένα σπίτι, συγκεκριμένα σε ένα διαμέρισμα από πάνελ στο Λιούλιν 4. Για να είμαστε πιο ακριβείς, σε εκείνο το μπλοκ. Ποιο μπλοκ; Δεν έχει σημασία. Γιατί αυτή η ιστορία αφορά τον Λάζαρο και δεν τον νοιάζει ο αριθμός του μπλοκ. Το θέμα είναι ότι ο Λάζαρος και η αδελφή του πέρασαν μόνο λίγες ώρες με τη μητέρα τους. Είχαν αρκετή πολυτέλεια στο διαμέρισμα του Λιούλιν. Και όπως λέει η αρχαία βουλγαρική παράδοση, ας μπλέκονται στην τσάντα και προς τον ποταμό. Οι παραδόσεις δεν πρέπει να παραβιάζονται. Ωστόσο, στο δρόμο τους βρέθηκε μια ηλικιωμένη κυρία, σφοδρή αντίπαλος των όμορφων παραδόσεων. Πήρε τα μωρά και τα μεγάλωσε με σταγόνες. Ο Λάζαρος και η Τσβέτι μεγάλωσαν και έγιναν πιο όμορφοι από ποτέ. Ένα θαύμα συνέβη με τους δύο. Πέρασαν χρόνια. Η γυναίκα αρρώστησε. Λοιπόν, έτσι γίνεται όταν δεν τηρείς τις παραδόσεις. Για να απαλλαγεί από αυτή την οικογενειακή κατάρα, η κόρη της αποφάσισε, αν και αργά, να ολοκληρώσει αυτό που είχε ξεκινήσει πριν από επτά χρόνια. Αλλά καθώς είναι μια επιχειρηματίας με κοστούμι και τακούνια, δεν μπορούσε να φτάσει στον ποταμό ούτε με τα πόδια (λόγω των τακουνιών) ούτε με το αυτοκίνητό της, το οποίο αποδείχθηκε αλλεργικό στις γάτες. Και λόγω αυτών των αναπόφευκτων λόγων, ο Λάζαρος και η αδελφή του πήραν στα χέρια τους και άφησαν στην είσοδο. "Είστε έξυπνες γάτες," τους είπε, "θα βρείτε τον δρόμο σας προς τον ποταμό." Αυτή η συγκινητική σκηνή από την ιστορία μας δεν πέρασε απαρατήρητη από τους περαστικούς, αλλά σημειώθηκε μόνο ως γεγονός, γιατί δεν είναι καλό να βάζεις τη μύτη σου στις υποθέσεις των άλλων. Και έτσι ο Λάζαρος και η Τσβέτι έμειναν γύρω από το μπλοκ. Αποδείχθηκε ότι δεν ήθελαν να πάνε προς τον άδειο ποταμό. Κρέμονταν μπροστά από το μπλοκ και υπέφεραν. Ενώ η Τσβέτι έτρωγε αυτό και εκείνο, ο Λάζαρος δεν το έκανε. Κρέμονταν και υπέφεραν διπλά - και για την Τσβέτι και για τον εαυτό του. "Τώρα θα δείτε ότι μπορεί να πεθάνει κανείς από θλίψη," είπε, "ξαπλώνω εδώ και πεθαίνω!" Και ο Λάζαρος όντως πέθαινε. Αλλά πραγματικά. Όταν τον βρήκαμε, δεν ξέραμε αν ήταν ζωντανός. Ενώ ταξιδεύαμε προς την κλινική, δεν ξέραμε αν μεταφέρουμε ζωντανό ή ήδη νεκρό γατάκι. Ο Λάζαρος αιμορραγούσε, αλλά όχι λόγω τραυματισμού, αλλά λόγω σηψαιμίας, οξείας παγκρεατίτιδας, οξείας νεφρικής ανεπάρκειας. Ο Λάζαρος σταμάτησε να αναπνέει τρεις φορές. Την τελευταία φορά χρειάστηκε ένα λεπτό για να τον επαναφέρουμε. Του αγοράσαμε συγκεντρωτή οξυγόνου. Η μέρα μας ήταν ο Λάζαρος, η νύχτα μας ήταν ο Λάζαρος, το Πάσχα μας ήταν πραγματικό Πάσχα, γιατί και τότε τον επαναφέραμε στη ζωή. Ο Λάζαρος είχε καθετήρα σχεδόν για ένα μήνα. Στο τέλος δεν είχε μείνει καμία υγιής φλέβα. Δεν έτρωγε. Δεν σηκωνόταν. Και μια μέρα είπαμε ΑΡΚΕΤΑ! Αρκετά με την ταλαιπωρία του. Ας τον αφήσουμε να φύγει. Μαζέψαμε τα πάντα - σωρούς φαρμάκων και εξοπλισμού. Και τότε ο Λάζαρος σηκώθηκε, αλλά όχι για να φύγει, αλλά για να επιστρέψει! Εμείς από το Ίδρυμα Nemos Animals BG δεν είχαμε ποτέ άλλη τέτοια περίπτωση. Ελπίζουμε να παραμείνει μοναδική. Διότι η ανθρώπινη, τόσο μη παραδοσιακή καρδιά, δύσκολα μπορεί να αντέξει όλη αυτή τη θλίψη και όλη αυτή τη χαρά μαζί. Ο Λάζαρος είναι οικιακός. Δεν μας αποχωρίζεται, γουργουρίζει, χαϊδεύεται, κοιμάται δίπλα στον άνθρωπό του και θέλει να τρώει με τους ανθρώπους. Ο Λάζαρος είναι απίστευτος! Και ψάχνει σπίτι! Να είστε μη παραδοσιακοί! Υιοθετήστε τον Λάζαρο!