Деймън

Υγεία & φροντίδα

Αυτόματη μετάφραση (πιθανά σφάλματα)

Αυτός είναι ο Damon. Δύο χρόνια αναμονής... Δύο χρόνια χωρίς ούτε ένα "Αυτός είναι ο γάτος μου." Τον αποκαλώ άγγελο, γιατί παρά όλα όσα έχει περάσει, δεν έχει χάσει την ικανότητά του να αγαπά. Όταν ήρθε σε εμάς, κουβαλούσε πόνο. Τον στειρώσαμε, αφαιρέσαμε το προβληματικό μάτι και θεραπεύσαμε τα δόντια του. Σιγά-σιγά, όλα όσα τον βασάνιζαν έγιναν παρελθόν. Και τότε συνέβη η πιο όμορφη αλλαγή. Όχι στην εμφάνισή του, αλλά στην ψυχή του. Ο Damon δεν ζει πια στον πόνο. Το μαύρο του κορμάκι δεν είναι πια τεταμένο. Αντίθετα, αναζητά ένα ανθρώπινο χέρι, αγκαλιάζεται, γουργουρίζει και δείχνει όλη την τρυφερότητα που ήταν κρυμμένη πίσω από την ταλαιπωρία τόσο καιρό. Αλλά... εδώ και περισσότερα από δύο χρόνια κανείς δεν τον έχει επιλέξει. Οι μαύρες γάτες συχνά μένουν τελευταίες. Και ο Damon περιμένει. Υπομονετικά. Μέρα με τη μέρα. Χρόνο με το χρόνο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να δει αυτό που βλέπουμε εμείς; Όχι το λείπον μάτι. Όχι τις ουλές. Αλλά την τεράστια καρδιά που περιμένει να αγαπήσει. Ας υπάρχει κάποιος εκεί έξω που θα πει: "Damon, ήρθε η ώρα να πάμε σπίτι." Αποπαρασιτωμένος εσωτερικά και εξωτερικά. Χωρίς εμβόλια προς το παρόν. Με εξαιρετικές συνήθειες υγιεινής. Ζει σε ένα μικρό δωμάτιο για πάνω από ένα χρόνο. Όχι επειδή είναι "προβληματικός", αλλά επειδή η ζωή τακτοποιήθηκε έτσι. Σήμερα ο Damon είναι 4,2 κιλά αγάπης. Μαύρος, αλλά με λευκές τρίχες - σαν να έχει αφήσει η ζωή σημάδια πάνω του και εκείνος τα έχει αποδεχτεί. Φυσικά, τα πάει καλά με άλλες γάτες. Ψάχνω έναν άνθρωπο. Κάποιον που καταλαβαίνει ότι μερικές φορές τα πιο τρυφερά πλάσματα είναι αυτά που έχουν περιμένει περισσότερο. Ο Damon δεν βιάζεται. Ούτε κι εγώ. Αλλά πιστεύω ότι κάπου υπάρχει ένα μέρος όπου δεν θα είναι "προσωρινή λύση", αλλά σπίτι.